در میان رسانه های جمعی، رادیو و تلویزیون از لحاظ آموزش غیر رسمی، جایگاه ویژه ای دارند. این وسایل به دلیل برد وسیع شان، یکی از بهترین وسایل آموزشی و فرهنگی هستند. کشورهای مختلف، بر اساس نیازهای آموزشی خود می توانند افزون بر آموزش مواد درسی، استفاده های ثمربخشی از رادیو و تلویزیون در زمینه آموزش غیر رسمی به عمل آورند.

آموزش غیر رسمی از طریق امواج رادیو وتلویزیون، می تواند در تمام ساعات شبانه روز شیوه های صحیح کشاورزی، دامداری، بهداشت، حمل ونقل و ترافیک و… را در بر گیرد و در بهبود وضع جامعه مؤثر افتد. دانش آموزان امروزی ، بیش از پانزده هزار ساعت از وقت خود را در کنار تلویزیون و با تصاویر تلویزیون  می گذرانند، این در حالی است که تنها حدود هزار ساعت از وقت خود را در کلاس درس و با معلم هستند و این می تواند اهمیت این مساله را دو چندان کند. کاربرد رادیو و تلویزیون در آموزش غیر رسمی کشورهای مختلف، شدیدا تابع هدف های توسعه و رشد آن کشورهاست و از این رو، تفاوت های چشم گیری که در کاربرد و محتوای آموزشی رادیو و تلویزیون در جوامع گوناگون یافت می شود، کاملآ منطقی به نظر می آید.

در ایالت متحده امریکا، بسیاری از موسسات آموزشی، ایستگاه های تلویزیونی تاسیس کردند و تا سال 1961 بیش از 60 ایستگاه تلویزیون آموزشی نیز ایجاد شد. در این کشور تلویزیون آموزشی را صد در صد درسی می دانستند و برنامه های آموزشی تلویزیون، عکس برداری از تدریس حضوری معلم و کلاس درس، به شکل خاصی باز سازی شده بود. در واقع این وظیفه تلویزیون، کمک به رفع مشکلات کمی دانش آموز در شرایط کثرت شمار دانش آموزان، کمبود معلم با تجربه، کمبود تسهیلات و کمک در جهت انجام وظایف آموزشی و نظایر آن بود.

مطلب مشابه :  دانلود پایان نامه ارشد تکوین جرم در فضای مجازی

در میان کارکردهای اصلی رسانه ها آموزش جایگاه ویژه ای دارد و امروزه آموزش به عنوان یک نهاد اجتماعی در رابطه ای تنگاتنگ با نهاد ارتباط جمعی قرار گرفته است. آموزش فرآیند ارتباطی هدفمندی است که به نوعی تفاهم و اشتراک اطلاعات، نگرش ها یا اعمال  میان آموزش دهنده و آموزش گیرنده منجر می شود (احدیان ،1374 : 158).

در رابطه با آموزش تعاریف بسیاری وجود دارد، از میان همه آنها شاید تعریفی که یونسکو از آموزش دارد مناسب تر و کامل تر باشد: ” تمام کنش ها و اثرات، راه ها و روش هایی را که برای رشد و تکامل توانای های مغزی و معرفتی و همچنین مهارت ها و نگرش ها و رفتار انسانی به کار می روند، البته به طریقی که شخصیت انسان را تا ممکن ترین حد آن تعالی ببخشد، تعلیم و تربیت یا آموزش و پرورش گویند”  (دادگران،1374: 109).

رسانه های جمعی، چه برای آموزش برنامه ریزی شده باشند و چه نباشند در هر صورت آموزش دهنده اند چرا که مردم در همه حال از آنها تاثیر می پذیرند و می آموزند. رسانه ها فراهم آورنده دانش و شکل دهنده ارزشهایند و اگر مستقیما” بکار گرفته شوند می توانند نگرش ها یا مهارت های خاصی را توسعه دهند. هنگامی که وظایف آموزشی ویژه ای، برعهده نظام های ارتباطی نهاده شود، آنها اغلب در زمینه هایی موثر می افتند که نظام های آموزشی رسمی در آنها بی تاثیر بوده اند          ( همان :210).

اهمیت وظیفه آموزشی وسایل ارتباطی جمعی در جوامع معاصر تا آنجاست که بعضی از جامعه شناسان برای سایر رسانه ها و بخصوص تلویزیون نقش ” آموزش موازی” یا ” آموزش دائمی”       قایل اند. آنها معتقدند که وسایل ارتباطی با منتشر ساختن اطلاعات و معلومات جدید یا موازی با وظیفه آموزشی مدارس عمل می کنند ( معتمد نژاد، 1379: 245).

مطلب مشابه :  پایان نامه - حقوق مسئولیت مدنی

در برنامه ریزی ارتباطات، سون ویندال و همکارانش می گویند : یکی از روش ها برای جلب مخاطبان، انتقال پیام های آموزشی از طریق رسانه های تفریحی و بهره گیری از جاذبه های وسایل سرگرم کننده است، بطوری که راجرز و همکارانش در طی کنفرانسی از اصطلاح راهبرد تفریح – آموزش استفاده کردند  (همان ، 8 – 267).

دسته بندی : داغ ترین ها