آیت الله مکارم شیرازی

دانلود پایان نامه

آیت الله فاضل لنکرانی (ره): 
الف) مقتضای احتیاط ترک تعلیم و تعلم آن است
ب) حرام نیست
آیت الله مکارم شیرازی (دام ظلّه):
الف و ب) هر گاه مستلزم رقص در برابر دیگران نباشد مانعی ندارد
آیت الله نوری همدانی (دام ظلّه):
الف و ب) جایز نیست مگر اینکه برای رقص زن جهت شوهرش باشد.
اگر رقص به صورت حرام انجام گیرد، پولی که به عنوان مزد به رقاص می دهند، حرام است. آموزش چنین رقصی هم حرام است. مراجعه به آن کلاس ها برای یاد گیری حرام است، ولی اگر رقص حرام نباشد یا به قصد استفاده حرام آموزش نبیند، اشکالی ندارد و مزدش حرام نیست .
ایجاد مراکز تعلیم و ترویج رقص با اهداف نظام اسلامی منافات دارد.
فصل هفتم: نتیجه گیری
همان گونه که بیان شد رقص غیر مفسده انگیز در نزد برخی مراجع بی اشکال است، پس ذهنیت حرمت مطلق را باید شکست و به نوعی تسامح مدارا تن داد و حکم به تفسیق کسی نداد. وقتی در یک مسئله اجتماعی، حکم شرعی اختلافی است، برای زندگی مسالمت آمیز، چنین تسامحی یک ضرورت است. دیدگاه شرع بطور کلی این است که در شاد ترین مناسبت ها حکم خدا تعطیل نمی شود و به آن استثنا نمی خورد، آنچه حرام است برای همیشه حرام و آنچه حلال است برای همیشه حلال است. امّا آنان که بعضی از رفتارهای شادی آور مثل رقص برایشان مشکوک بود، با بیان نظرات رفع ابهام صورت می گیرد. شک نیست که تنها راه بروز شادی فقط رقص نیست و به هیچ وجه تشویق نمی کنیم در مجالس حتماً رقص باشد، بلکه اگر کسانی این روحیه را دارند، بتوانند با شرایط شرعی به پای کوبی بپردازند. البته افراط در این کار، باعث از دست رفتن شخصیت و کرامت انسان می شود، نیز از دید خردمندان، رقص هنر نیست، بلکه برای بعضی روحیه ها می تواند صرف بروز شادی باشد. کسانی که در این کار، حدود خود را رعایت نکرده اند و ارزش خویش را وا نهاده اند، در واقع شخصیت و عزت خود را آسان فروخته اند. از این رو به جوانان توصیه می شود در انجام رقص معمولی و مجاز، اندازه نگه دارند، و به همان حدّی که فقها جواز دانسته اند، اکتفا کنند. دکتر الکسیس کارل می گوید: «ارضای وحشیانه شهوات ممکن است برای بعضی پر جذبه باشد ولی هیچ چیز غیر منطقی تر از آن زندگی نیست.» برای انسان کمال جو، رقص و شادی واقعی وقتی است که بر نفس خویش چیره شود. با روشن شدن حکم شرعی، دیگر کسی نمی تواند فتوای مجتهد خود را به دیگران تحمیل کند. کسانی که به بهداشت روانی جامعه اهمیت می دهند، باید نیک بیندیشند که از چه راه هایی می توان بر شادی مشروع و معقول مردم افزود و فشار روحی روانی جوانان را کاست و آنان را بسوی کمال هدایت کرد. همیشه شفاف سازی بهترین راه حل مشکلات است. آنچه که در مورد رقص به عنوان یک هنر یا ورزش و نیاز غریزی در جهان امروز مورد بحث قرار گرفته، با توجه به تاریخ بشر در طول زمانهای گذشته می تواند مورد نقد قرار بگیرد، چرا که از حد اعتدال و نماد بازی و مفهوم رسانی در جهت پیشرفت معنوی انسان و تعادل روحی جسم و جان خارج گردیده است. شاید کمتر کسی به این مطلب توجه کند، که اگر رقص به معنای امروزی(نه تنها حرکات موزون) که آزاد از هر حیث باشد، یک پدیده طبیعی و غریزی و لازم و ضروری است؛ پس چرا ما در آیات و احادیث مطلبی واضح و شفاف مانند دیگر موارد نمی یابیم، یا چرا پس از سقوط نظام شاهنشاهی در اوایل انقلاب جمهوری اسلامی مردم به این امر توجه نکرده اند. با وجود رقّاصان و خوانندگان محبوبشان، مجالس آزاد عمومی و در حقیقت عادت داشتن به رقص و رقصیدن، به سرعت آن را ترک و حتی از بزرگان و علما در مورد حکم آن سؤال نکرده اند. شایان ذکر است که حتّی رقّاصان و خوانندگان بسیاری بدون برخورد با آنان، خود فراری شدند. این مسائل بخاطر یک امر تاریخی است. از گذشته تا به امروز مردم به تجربه آموخته اند که رقص بگونه افراطی و شهوت انگیز و حرام، آن طور که در جهان امروز بصورت هنر و ورزش مطرح شده، نتیجه ای جز فساد و ناهنجاریهای اجتماعی ندارد. گر چه در وهله ی اول بسیار شاد کننده می باشد، امّا انسان که موجودی عاقل است، فطرتاً این حرکات را به عنوان یک انسان ارزشمند نمی پذیرد. مردم در اوایل بعثت پیامبر و انقلاب به این اثرات منفی پی برده بودند، در نتیجه تشنه کمال و معنویت و زندگی حقیقی بودند، چرا که انسان همیشه با از دست دادن چیزی، قدر آن را بیشتر می داند. شاهد این مطالب آن است که شاهان از کنیزان برای رقص استفاده میکردند، و در جوامع غربی نیز افراد برجسته در محافل رقص شرکت نمی کردند، و زمان حضور نیز حرکات آرام و عاشقانه به معنی دوست داشتن و احترام به همسر یا نامزد خود، داشته اند. در تاریخ نوشته شده است که افراد رقّاص فقط در مجالس رقص محبوب و مورد تشویق بودند، ولی در طبقات اجتماعی جایگاه ارزشمندی نداشته اند. شخصیت، بافت اجتماعی، جنس، سن، طبقه اجتماعی و میزان تدیّن رقصنده در تعیین حد بیم از رقص اهمیت ویژه ای دارد. البته منظور از رقص در اینجا رقص حرفه ای با حرکات هوس انگیز و رعایت نکردن مسائل حرام و حلال شرعی می باشد، نه رقص های محلی، ملّی که تنها حرکات موزون و با رعایت موازین شرعی هستند و از نظر بعضی از مراجع اشکال ندارد.
می توان با تعریف رقص حقیقی و بدون گناه در نمایش و ورزش از رقص بهره و استفاده نمود.
فهرست منابع
قرآن کریم، ترجمه الهی قمشه ای
منابع فارسی
آمیه، پیر، تاریخ ایلام،ترجمۀ شیرین بیانی، تهران، انتشارات دانشگاه تهران، 1349 ش.
ابن منظور، لسان العرب، قم، نشر ادب الحوزه، 1405 ه.
ابوسعید ابوالخیر، دیوان، به کوشش دکتر رحیم چاووش اکبری، تهران، نشر محمد، ۱۳۶۹ش
اپهام پوپ، آرتور، شاهکارهای هنر ایران، ترجمۀ پرویز ناتل خانلری، تهران، نشر علمی و فرهنگی ، 1380 ش
الیاده، میرچا، رساله درتاریخ ادیان، ترجمۀ جلال ستاری، تهران، سروش، 1376 ش.
انصاری، مرتضی، مکاسب، قم، مکتب الاعلام الاسلامی، 1406 ه.
———–، مکاسب، قم، چاپ قدیم (خط طاهر خوشنویس).
ایرانی، اکبر، موسیقی در سیر تلاقی اندیشه ها، تهران، حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی، 1374 ش.
——-، دیدگاه پنجم: بررسی مبانی فقهی و عرفانی و فلسفی و علمی، تهران، مؤسسه انتشارات سوره، دفتر مطالعات دینی، هنر، 1373 ش.

مطلب مشابه :  کنوانسیون سازمان ملل متحد