اتاق بازرگانی بین المللی

دانلود پایان نامه

همان طور که در موارد پیشین آمده، نکته اساسی غالب بودن قوانین محلی در معاملات است. اعتبار براساس یوسی پی600 افتتاح شده و به صورت ظاهر شرط استثنایی در مورد بند ب ماده 12 وجود ندارد. با توجه به بند ب ماده 12 و بند پ ماده 7 بانک گشاینده به منظور حفظ درستی اعتبار خود به موجب یوسی پی باید تلاش کند تا مانع صدور چنین دستوری شود. انتظار می رود که بانک گشاینده با کوشش خود دادگاه را به مواد مربوطه در یوسی پی راهنمایی کرده تا دستور صادره لغو شود. بانک گشایش کننده باید به نحو مطلوب درخواست کننده اعتبار را با بند ب ماده 12 و تأثیر آن در این مورد و معاملات آینده آشنا سازد. یکی از مسئولیت های متقاضی اعتبار چگونگی حراست از کیفیت کالا در اسناد درخواستی و مندرجات آن اسناد است و نباید برای جبران کاستیها، حق بانک تعیین شده را نسبت به دریافت وجه پس از ارائه اسناد مطابق به خطر اندازد. در مورد سایر بانک های عضو نمی توانیم اظهار نظر کنیم اما تاکنون مشابه این مورد در کمیسیون بانکداری مطرح نشده است.
فصل سوم:
قابلیت انتقال و عدم قابلیت انتقال در اعتبارات اسنادی
مطالبی که در فصل اول و دوم بیان شد شامل کلیات، تعاریف و انواع اعتبارات اسنادی در واقع مطالبی بود که به کرات در خصوص آن ها کتاب و مقاله و رساله دانشجویی دیده و خوانده ایم. با این حال برای ارائه هر حرف تازه ای، ناگزیریم ابتدا داشته های پیشین خود را با مخاطب به اشتراک گذاشته و مفاهیم و تعاریف اولیه را باز تعریف کنیم. آنچنان که از اصول و مواد مقررات متحد الشکل اعتبارات اسنادی دریافتیم، ذینفع فردی است که به سفارش خریدار در یک معامله تجاری، کالا یا خدماتی را تهیه می کند و با ارائه اسناد مربوط به آن کالا یا خدمات مطابق شرایط اعتبار می تواند از بانک گشاینده مبلغ کالا یا خدمات خود را دریافت نماید. در صورتی که به جز بانک گشاینده بانک دیگری نیز پرداخت اعتبار را تعهد کرده باشد بدیهی است آن بانک نیز به عنوان بانک تأیید کننده به همین نحو متعهد است. این مطلب تلویحاً بدین معناست که تنها ذینفع در چارچوب اعتبار حق مطالبه وجه داشته و می تواند اسناد منجر به پرداخت را ارائه کند. حال چنانچه ذینفع به هر دلیلی پرداخت وجهی را به شخص ثالثی تعهد کرده باشد می بایست پس از دریافت وجه در چارچوب اعتبار اقدام به پرداخت نماید. تعهد ذینفع می تواند مرتبط با اعتبار بوده و یا یک دین معمولی باشد.
با اینکه هدف اصلی اعتبار تأمین منافع ذینفع است نه شخص ثالث با این وجود با بهره گیری از اعتبار اسنادی می توان برای تأمین منافع شخص یا اشخاص ثالث امکانات مختلفی را فراهم نمود. البته مشروط به آنکه شرایط اعتبار رعایت شده باشد. برخی از این امکانات در خود مقررات یو سی پی در نظر گرفته شده و برخی دیگر برپایه عرف و قوانین تجارت عمومی است. در کل شرایط مربوط به حفظ منافع شخص ثالث در اعتبارات اسنادی در پوشش اعتبار انجام می گیرد. در مواردی نیز ممکن است بانک جهت اعطای وام درصدد اخذ وثیقه بوده و از اعتبار اسنادی به همین منظور استفاده کند. البته باید دانست که اعتبار را نمی توان به خودی خود تضمین تلقی نمود. در این فصل به طور مبسوط بیان خواهیم کرد که چگونه منافع شخص ثالث در قالب یک اعتبار اسنادی تأمین خواهد شد.
بخش اول مربوط به اعتبار اسنادی قابل انتقال می باشد که در ماده 38 مقررات متحدالشکل اعتبارات اسنادی(یو سی پی600) گنجانده شده است. بخش دوم مربوط به اعتبار اسنادی اتکایی است که در یو سی پی 600 و نسخه های قبل از آن نیز نامی از آن برده نشده است. بخش سوم مربوط به واگذاری عواید حاصل از یک اعتبار است که در ماده 39 یو سی پی 600 آمده است.
بخش اول: اعتبار اسنادی قابل انتقال
اعتبار اسنادی را پیش از این تعریف نمودیم. لازم است قبل از ورود به بحث معنای حقوقی و تجاری کلمه انتقال را نیز بیان کنیم.
انتقال: مصدر باب افتعال از ریشه ی«نقل» به معنای از جای به جای دیگر رفتن،جابه جا شدن و تغییرمکان آمده است.
در فقه: جا به جا شدن مالکیت یک مال از کسی به دیگری است. در فقه حقوق به لحاظ انتقال و عدم انتقال پذیر بودن بر دو گونه اند. 1.حقوقی که قابل انتقال نیست مانند حق پدری،حق ولایت برای حاکم شرع و حق استمتاع از همسر. به این حقوق حکم نیز اطلاق می شود.و 2.حقوقی که انتقال پذیر است مانند حق خیار،قصاص و حق تحجیر. در انتقال برخی حقوق همچون حق شفعه از طریق ارث اختلاف است.
در حقوق مدنی ایران: انتقال بر دو قسم است.اول انتقال مسبوق به نقل مانند بیع و دوم انتقال غیر مسبوق به نقل مانند انتقال ترکه به ورثه متوفی. معمولاً اولی را نقل و دومی را انتقال می گویند.
در بانکداری: به معنای جابه جایی سرمایه میان دو یا چند حساب که توسط مؤسسات(نهادهای) مشابه یا متفاوت صورت می گیرد.
در املاک و مستغلات: به معنای واگذاری حق مالکانه از فروشنده به خریدار از طریق سند انتقال به دنبال پرداخت وجه
اعتبارات اسنادی از جهت قابلیت واگذاری به غیر به اعتبار اسنادی قابل انتقال و اعتبار اسنادی غیر قابل انتقال تقسیم می شوند. بعضی مواقع در معاملاتی که گشایش اعتبار اسنادی به عنوان روش پرداخت ثمن معامله انتخاب می شود، فروشنده یا همان ذینفع، تولید کننده کالا یا تجهیزات مورد معامله نیست. بعضی مواقع نیز فروشنده می تواند بخشی از کالا و خدمات را تولید و عرضه کند و بخشی را می بایست از تولید کنندگان دیگر خریداری نماید. در این مواقع ذینفع از خریدار تقاضای گشایش یک فقره اعتبار اسنادی قابل انتقال را می نماید تا بتواند بخشی از اعتبار یا تمام اعتبار را به نفع سازنده اصلی ظهر نویسی و واگذار نماید.
فرض کنید شهرداری شهر شیراز احداث و راه اندازی پروژه قطار شهری این شهر را بین پیمانکاران داخلی و خارجی به مناقصه می گذارد. یک شرکت بزرگ پیمانکاری داخلی با رتبه 1 پایین ترین قیمت را ارائه کرده و در مناقصه برنده می شود. در اجرای پروژه بزرگی همچون قطار شهری مسلماً ادوات و تجهیزات گوناگونی از مراحل ابتدایی حفر تونل ها تا بارگذاری واگن ها مورد نیاز است که پیمانکار، تولید کننده و فروشنده همه این تجهیزات نیست. پیمانکار می بایست وسایل مورد نیاز را از شرکت های مختلف داخلی و خارجی خریداری کرده و در پروژه به کار بندد. مضاف بر اینکه اجرای چنین پروژه عظیمی نیازمند سرمایه کلانی است که پیمانکار این چنین سرمایه ای را در اختیار ندارد. لذا از کارفرما(سازمان قطار شهری شیراز که زیر مجموعه ی شهرداری این شهر است) تقاضای گشایش یک اعتبار اسنادی قابل انتقال را می نماید. بدین طریق با استفاده از اعتبار اسنادی قابل انتقال پیمانکار هم می تواند وسایل مورد نیاز پروژه را خریداری نماید و هم می تواند اعتبار و بودجه لازم را برای ادامه کار به دست آورد. بدون اینکه نیاز باشد برای خرید هر وسیله ای به بانک مراجعه کند و یک اعتبار اسنادی گشایش نماید. همان طور که در فصل اول بیان شد گشایش یک اعتبار اسنادی در بانک مستلزم پرداخت کارمزد به بانک است. همچنین بانک در قبال گشایش اعتبار از متقاضی وثیقه طلب می کند. پس برای پیمانکار به صرفه نخواهد بود که برای تهیه همه لوازم و ابزار کارش به بانک مراجعه کرده و گشایش اعتبار انجام دهد.
از آنجا که استفاده از اعتبار اسنادی قابل انتقال می تواند راهگشای بسیاری از معاملات و قراردادها باشد و از طرفی مقررات متحد الشکل اعتبارات اسنادی در واقع مجموعه ای از عرف ها و رویه هایی است که بانکداران و بازرگانان برای رفع نیازهای تجاری در قالب یک مجموعه قوانین اختیاری تدوین نمودند، ماده 38 (یو سی پی 600) به بیان احکام و نحوه به کارگیری اعتبار اسنادی قابل انتقال اختصاص پیدا کرده است. این ماده شامل 10 بند می باشد که دراینجا به تبیین جزییات هریک پرداخته می شود.
ماده 38- اعتبارات قابل انتقال
الف) «بانک هیچ گونه تعهدی به انتقال اعتبار ندارد مگر به ترتیب و حدودی که صریحاً با آن موافقت کرده باشد.» با توجه به بند الف در می یابیم که بانک میتواند رأساً تعیین کننده شرایط انتقال باشد. بسیاری از بانک ها تنها آن دسته از اعتباراتی که نزد آن ها قابل استفاده است را انتقال می دهند. به هر حال بانک انتقال دهنده در انتقال کل یا جزء اعتبار اسنادی طبق دستور ذینفع اولیه سعی می نماید معامله اسناد در بانک خودش انجام شود تا کارمزد مربوطه نصیب بانک انتقال دهنده بشود. برخی بانک ها حتی انتظار دارند که اعتبار حتماً مورد تأیید آن ها قرار گیرد. در خصوص بند الف پرسشی از کمیسیون بانکداری اتاق بازرگانی بین المللی شده با این مضمون که بانک «الف» یک اعتبار قابل انتقال دریافت کرده که در آن فقط به عنوان بانک ابلاغ کننده تعیین شده است. اما ذینفع از او درخواست دارد تا اعتبار را به دیگری منتقل نماید. بانک «الف» ابراز می دارد که قادر نیست چنین کاری را انجام دهد. ذینفع با بانک گشاینده تماس می گیرد و از بانک می خواهد تا اعتبار نزد بانک «الف» قابل استفاده باشد اما بانک گشاینده اعلام می دارد که نیازی نیست تا اعتبار اصلاح شود. آیا این نظر صحیح است؟ کمیسیون بانکداری به این شکل پاسخ داده است که بانکی که به عنوان بانک انتقال دهنده تعیین می شود هیچ گونه تعهدی نسبت به انتقال اعتبار ندارد و می تواند شرایط مورد نظر را برای انتقال اعتبار اعلام کند. از جمله این شرایط را می توان به قابل استفاده بودن اعتبار،طرف های مربوطه در اعتبار،نحوه و شرایط تسویه اعتبار، اسناد مورد نظر ونحوه صدور اسناد اشاره کرد. لازم به ذکر است که اگر در اعتباری تأکید شده باشد که قابل انتقال است این نکته بانک گشاینده یا بانکی را که به عنوان بانک انتقال دهنده تعیین شده را مجبور به انتقال اعتبار نمی کند.
ب) «از موضع این ماده: اعتبار قابل انتقال یعنی اعتباری که قابل انتقال بودن آن مشخصاً در اعتبار ذکر شود.اعتبار قابل انتقال را می توان بنا به درخواست ذینفع(ذینفع اول) به طور کامل یا قسمی به ذینفع دیگر(ذینفع دوم) واگذار نمود. بانک انتقال دهنده یعنی بانک تعیین شده ای که اعتبار را انتقال دهد یا در صورتِ اعتبارِ قابل استفاده نزد هر بانکی بانکی است که از طرف بانک گشاینده اعتبار مشخصاً مجاز به انتقال اعتبار شده و اعتبار را منتقل کند.بانک گشاینده می تواند بانک انتقال دهنده نیز باشد. اعتبار منتقل شده یعنی اعتباری که توسط بانک انتقال دهنده در اختیار ذینفع دوم قرار گرفته است.» مطابق بند ب، اعتبار قابل انتقال اعتباری است که براساس آن به ذینفع این حق داده می شود که به بانک مأمور پرداخت یا بانک اعلام کننده قبولی یا به هر بانک دیگری که مجاز به معامله شده است اعلام کند که اعتبار را کلاً یا جزاً در اختیار شخص ثالث(ذینفع های ثانویه) قرار دهد. همان گونه که بیان شد اعتبار اسنادی قابل انتقال معمولاً زمانی مورد استفاده قرار می گیرد که ذینفع اولیه اعتبار، قسمتی از کالای مورد اعتبار را تهیه می نماید و لذا مایل است بخشی از مسئولیت ها و حقوق خود را به ذینفع ثانوی انتقال دهد. به موجب قسمت اول بند ب، اعتبار در صورتی قابل انتقال خواهد بود که به طور صریح به این موضوع اشاره شده باشد. بنابراین به کار بردن لغاتی مانند قابل تقسیم،قابل احاله و غیره چیزی به این معنی نمی افزاید و نباید به کار برده شود. از مفهوم مخالفِ تعریفِ اعتبار قابل انتقال درمی یابیم که اگر «قابل انتقال بودن» مشخصاً در اعتبار ذکر نشود اعتبار اسنادی غیر قابل انتقال تلقی خواهد شد. در یو سی پی 600 و نسخ قبلی آن اصل بر غیر قابل انتقال بودن اعتبارات اسنادی است مگر خلاف آن صریحاً در متن اعتبار ذکر شده باشد. اعتبار اسنادی غیر قابل انتقال به اعتباری گفته می شود که وجه آن فقط به ذینفع مندرج در اعتبار قابل پرداخت است. از آنجا که اعتبار اسنادی قابل انتقال می تواند خریدار را با افراد ناشناسی مواجه کند و امکان سوء استفاده و دلالی را فراهم سازد بسیاری از خریداران قبول نمی کنند که اعتبار اسنادی بدون رضایت آن ها به کسی منتقل شود. مطابق قسمت دوم بند ب، تنها بانک تعیین شده در اعتبار مجاز به انتقال آن است. هرگاه اعتبار آزادانه نزد هر بانکی قابل معامله باشد هریک از بانک ها می توانند بانک تعیین شده باشد. لیکن تنها بانکی اجازه دارد که تحت عنوان بانک انتقال دهنده نسبت به انتقال اعتبار اقدام کند که مشخصا ً در اعتبار مجاز به این امر شده باشد. در صورتی که وظیفه ی قبول اسناد مطابق و پرداخت مبلغ اعتبار نیز به بانک انتقال دهنده محول شده باشد، بانک گشاینده می بایست قبل یا بعد از پرداخت مبلغ اعتبار، بانک انتقال دهنده را پوشش مالی دهد. حال سوال مطرح می شود در صورتی که اعتبار قابل انتقال به ذینفع دوم منتقل شده و ذینفع دوم نیز اسناد مورد نیاز را به بانک انتقال دهنده ارائه کند و اسناد ارائه شده هم مطابق با شرایط اعتبار باشد ولی بانک گشاینده به خاطر مسائل داخلی نتواند در مورد تعهد پرداخت خود اقدام کند مثلاً ورشکسته شده یا دچار مشکلات اقتصادی و سیاسی شود،در این وضعیت تعهد بانک انتقال دهنده چیست؟ بانک انتقال دهنده در هنگام انتقال اعتبار این موضوع را به ذینفع دوم خواهد گفت که آیا اعتبار را تأیید کرده است یا خیر. نحوه ابلاغ اعتبار بستگی کامل به شرایط اعتبار اولیه دارد که آیا اعتبار باید تأیید شود یا نه و دیگر آنکه بانک انتقال دهنده حاضر به پذیرش چنین عملی است یا نه. اگر بانک انتقال دهنده تأیید خود را به اعتبار منتقل شده اضافه نکرده باشد هیچ گونه اجباری نسبت به پذیرش پرداخت نخواهد داشت. اما چنانچه اعتبار را تأیید کرده باشد آنگاه متعهد به پذیرش پرداخت اسنادی است که مطابق با شرایط اعتبار اولیه ارائه شده است،صرف نظر از اینکه موقعیت بانک گشاینده چیست. در هر حالت تا هنگام پذیرش پرداخت، اسناد متعلق به ذینفع دوم است. موضوع مهم دیگر اینکه در رابطه ی میان بانک انتقال دهنده و بانک گشاینده، اگر بانک انتقال دهنده اسناد دریافتی از ذینفع دوم را مطابق با شرایط اعتبار تشخیص داد و متعهد گردید که در سر رسید نسبت به پرداخت وجه اقدام کند اما بانک گشاینده در اسناد مذکور مغایرت هایی را مشاهده کرد. در چنین حالتی عملکرد صحیح بانک انتقال دهنده چگونه باید باشد و روش در امان ماندن از چنین خطراتی چیست؟ اگر بانک انتقال دهنده متعهد گردیده تا در سر رسید نسبت به پرداخت وجه به ذینفع دوم اقدام کند به احتمال زیاد تأیید خود را به اعتبار اضافه کرده و یا آنکه ترتیبات خاصی را با ذینفع توافق نموده است. این از جمله مخاطراتی است که بانک تأیید کننده ممکن است با آن مواجه شود. اختلاف پیش آمده در اسناد ارائه شده در اعتباری که انتقال یافته و تأیید شده باشد می بایست بین بانک گشاینده و انتقال دهنده حل و فصل شود بدون آنکه ذینفع اول و دوم در آن درگیر شوند.
در خصوص تعیین بانک انتقال دهنده، برخی از اعتبارات به ترتیبی افتتاح می شوند که در آن ها تنها بانک گشاینده مجاز به پذیرش پرداخت و قبول اسناد است ولیکن بانک ابلاغ کننده به عنوان بانک انتقال دهنده تعیین می شود. در پاسخ به این ابهام که آیا در این حالت بانک ابلاغ کننده می تواند اعتبار را منتقل کند یا نه، نظر کارشناسی کمیسیون بانکداری این است که در چنین حالتی بانک ابلاغ کننده باید از انتقال اعتبار خودداری کند مگر آنکه در اعتبار تغییری ایجاد شده و بانک ابلاغ کننده به عنوان بانک تعیین کننده نیز معین شود. در غیر این صورت در چنین حالتی تنها بانک گشاینده قادر به انتقال اعتبار می باشد. در نتیجه هرگاه اعتبار محدود به بانک گشاینده باشد این بانک باید کنترل کافی جهت انتقال اعتبار را به عمل آورد تا دچار مخاطره نشود. همچنین در مورد صحت و سقم انتقال اعتبار توسط بانک فروشنده که بانکی غیر از بانک تعیین شده است نیز باید به تعریف بانک انتقال دهنده در همین بند ب مراجعه کرد. به طوری که ملاحظه می شود بر اساس این بند فقط بانکی که در اعتبار تعیین شده می تواند اعتبار را انتقال دهد. هرگونه انتقال که توسط بانکی غیر از بانک تعیین شده انجام شود بنا بر آنچه گفته شد نافذ نیست.
کمیسیون بانکداری اتاق بازرگانی بین المللی در موردی که آیا در یک اعتبار قابل انتقال می توان بیشتر از یک بانک را به عنوان بانک انتقال دهنده تعیین کرد باز هم از محتوای بند ب ماده 38 استفاده می کند و می گوید: «بند ب به نحوی تنظیم شده که حدی قابل قبول از کنترل بر اعتبارات قابل انتقال را تأکید می نماید. تعیین یک بانک به عنوان بانک انتقال دهنده حتی در اعتباری که توسط هر بانکی قابل استفاده باشد تا اندازه ای ایجاد حد حمایتی می کند. در این ماده هیچ گونه مانعی نسبت به تعیین بیشتر از یک بانک انتقال دهنده(در صورت موافقت بانک گشاینده) وجود ندارد. اگر متقاضی اعتبار، بانک گشاینده،بانک تأیید کننده(در صورت وجود)، ذینفع و بانک انتقال دهنده موافق با چنین مسئله ای باشند برای گنجاندن آن در شرایط اعتبار مانعی نیست. لکن اتاق بازرگانی بین المللی افتتاح اعتبار به این صورت را تشویق نمی کند.

مطلب مشابه :  عدالت سازمانی و رفتار شهروندی سازمانی