استان کرمان

دانلود پایان نامه

گوسان نواگر دربار پارتی با خواندن چکامه ای شاه موبد را از عشق برادرش رامین به همسرش ویس آگاه می کند. و اشاره های زیادی به اجرای باربد و سرکش (نکیسا) در دربار ساسانی شده است. چهره گوسان ها را می توان در کتاب نگاری های مانوی بازیافت.
از سوی دیگر کنش های نمایشی در بیشتر مناطق ایران به نام بازی شناخته می شده اند که اشاره به حرکات بدنی در اجرای نمایش دارد. در گروه زبان های شفاهی مردم نواحی گوناگون ایران واژگانی چون بازی وازی، وازیک، واژیک، بازیک و باژیک به معنای یکسان بکار می روند.
هزاره ششم پ.م
تپه سبز: از این تپه در هزاره ششم پ.م تکه سفالی یافت شده که دو انسان را یکی بر دوش دیگری در حال کنشی نمایشی تصور می کند.
جعفرآباد: قدمت آثار این تپه در هفت کیلومتری شوش، نیمه هزاره ششم پ.م تخمین زده شده. بر سفالی از جعفرآباد به انسانی با سیماچه و بال های پرنده بر می خوریم که با دست های گشوده به سوی راست می نگرد.
چغامیش: آثار این تپه در جنوب دزفول از هزاره هفتم تا چهارم پ.م بازمانده است. بر این آثار نیز می توان نشانه هایی از رقص های آیینی یافت. بر روی یک کاسه سفالی چغامیش نگاره ای از چهار رقصنده بر دوش یکدیگر دیده می شود. بر روی تکه سفال ها انسان هایی به تنهایی یا چند نفره درحال رقص اند. برخی از آثار نیز نشانگر بازیگرانی با لباس های ویژه اند.
هزاره پنجم پ.م
تل جری: این تپه در نزدیکی پارسه در بر گیرنده آثاری از هزاره پنجم پ.م است. بر روی یک ظرف پایه دار سفالی نگاره مردانی که دست بر پشت یکدیگر مشغول رقص هستند تصویر شده است.
چشمه علی: آثار چشمه علی شهر ری به هزاره پنجم پ.م بر می گردد. بر روی تکه سفالی از این منطقه که در لوور نگهداری می شود چند زن درحال رقص یا اجرای آیین نمایشی تصویر شده اند به نظر می رسد آنها گونه ای سیماچه به شکل پرنده نهاده اند.
اسماییل آباد: بر روی کاسه ای از هزاره پنجم پ.م در اسماییل آباد شهریار چهار انسان با دست هایی رو به آسمان به انجام یک آیین نمایشی پرداخته اند.
تل باکون: برای این تپه در جنوب پارسه تاریخ نیمه اول هزاره پنجم پ.م پیشنهاد شده است. در این تپه آثار زیادی به دست آمده که انسان را در حال انجام رفتاری نمایشی تصویر می کند. یکی از آنها انسانی را با سیماچه پرنده و دست های بسیار بلند گشوده نشان می دهد. دیگری شاید کودکی رقصان باشد.
سیلک: از پایان هزاره پنجم پ.م ظرفی تدفینی در دست است که انسانی را دراز کشیده در میان جمعی که از بالا تصویر شده است نشان می دهد. این نگاره می تواند نشانگر یک مراسم ویژه تدفین باشد. انسان هایی که بالای جسد ایستاده اند دستان یکدیگر را گرفته اند. شاید دید از بالا ـ که در هنر پیش از تاریخ کم سابقه است ـ از این رو باشد که خواسته شده آیین از چشم روان در گذشته تصویر شود. دو پیکره سفالین شکسته نشان دهنده انسانی هست که در حال انجام یک کنش نمایشی با دستانش؛ سفالینه گری مردانی را درحال رقص درکنار چند جانور و گیاه تصویرکرده اند.
هزاره چهارم پ.م :
چغامیش: از جمله اسناد به جا مانده از این دوران می توان به مهر چغامیش اشاره کرد. این سند استوایی شکل کهن ترین ارکستر جهان را نشان می دهد. در این نقش همگی شخصیت های آن بانو هستند.
موسیان: بر روی بسیاری از سفال های یافت شده در موسیان خوزستان از هزاره چهارم پ.م انسان هایی در حال رقص یا برگزاری یک آیین نمایشی دیده می شوند. یکی از این سفالینه ها دسته پرشماری از بانوان را نشان می دهد که دست یکدیگر را در هنگام رقص گرفته اند. سفالینه دیگری دو رقصنده را یکی بر دوش دیگری تصویر می کند. آیینی ناشناخته بر روی برخی از این سفال ها نگاشته شده که در آن انسان ها بالای نردبان ایستاده اند.
تپه یحیی: این تپه در جنوب استان کرمان قراردارد. بر روی مهری از هزاره چهارم پ.م دو زن نشسته یکی با بال های پرنده و شاخ و دیگری با شاخه های درخت بر دوش تصویر شده اند. این مهر احتمالاً از آن بانویی بوده و تصویر شاید نشان از جامه و آرایش او برای یک آیین نمایشی یا دینی، یا شرکت در یک جشن باشد.
هزاره سوم پ.م:
شهداد: آثار این محوطه در حاشیه غربی دشت لوت متعلق به 2200 تا 1900 پ.م است. بر روی اثر مهری از شهداد همسان مهر تپه یحیی زنی دیده می شود که شاید به پشت خود شاخه های گیاه وصل نموده است. در کنار او زن دیگری ایستاده که شاخ بر سر دارد. آثاری از این دست همیشه نشان دهندهی ایزدان تفسیر شده اند اما نمی توان بدین نگاره ها نگریست و از بار دراماتیک آنها چشم پوشید.
گیان: این تپه در نزدیکی نهاوند آثاری از هزاره پنجم تا نخست پ.م دارد. انسانی که دست بر گوش در حال آواز خواندن است و پیکره ای رقصان از آثار این تپه است.
شوش: به دور یک کاسه بزرگ سفالی از این دوره بانوانی به رقص پرداخته اند. به نظر می رسد آنان سر دستمال هایی را در دست دارند که همه رقصندگان را به یکدیگر مرتبط می کند. سازی از ایلام کهن در دست است که می توانسته ریتم موسیقی ویژه این رقص را ایجاد کند. مهری سنگی از هزاره سوم یافت شده که نقش مردی را در حال تردستی نشان می دهد.
هزاره دوم پ.م:
شوش: در دوره کول فره، نزدیک ایذه که حکام مستقل آپاپیر همزمان با ایلام میانه در آن پادشاهی می کرده اند، بر سنگ نگاشته ها شماری نوازنده پیرامون شاه دیده می شوند. دو تن در حال نواختن چنگ اند و سومی سازی شبیه دف یا دایره دارد.
بسیاری از پیکره های سفالین به دست آمده از شوش نشانگر نوازندگان ایلامی اند که ساز های زهی یا بادی می نوازند. برخی از آنان نمایشگرانی دوره گردند که میمونی دست آموز بر شانه دارند. سازهای سفالینی نیز از ایلام میانه باقی مانده است. بر روی یک تکه سفال از این دوران انسانی کوتاه قد (شاید کودک) بادستانی دراز به رقص پرداخته. چند تندیس ایلامی دو بانوی چسبیده به هم (شاید دریک لباس دو نفره) را در حال کنشی آیینی نشان می دهد.
یک پیکره برنزی احتمالاً‍ از هزاره دوم غرب ایران مرد بازیگری را با لباس ویژه، کلاهی بسیار بلند و کفش هایی با نوک برگشته تصویر می کند.

مطلب مشابه :  مزایای ناشی از کیفیت خدمات