دیدگاه های نظری در رابطه با سبک های فرزند پروری، شیوه های فرزند پروری، خود کارامدی والدینی

دانلود پایان نامه

خود کارامدی والدینی همبستگی معنی داری با خود ارزشمندی و خود نظم بخشی کودک دارد. این رابطه با تعاملات اجتماعی مشاهده شده در نوزادان نیز به دست آمده است. در مطالعه صورت گرفته توسط هیل و بوش (2001)که از ارزیابی گوناگون و نمونه های قومیتی مختلف استفاده کرده اند، خودکارامدی و اضطراب کودک را در ارتباط با خود کارامدی والدینی مورد بررسی قرار داده اند. آنها دریافتند که خود کارامدی والدینی ارتباط معکوسی با گزارش کودک از اضطراب کودکی در کودکان هندی اروپایی داشت.
آردلت و ایکلس(2001) با استفاده از ارزیابی ترکیبی دریافتند که خود کارامدی مادران به طور مستقیم یا غیر مستقیم بر موفقیت تحصیلی نوجوانان تاثیر دارد. دریافتند که خود کارامدی والدینی مستقیما بر خود کارامدی کودکان تاثیر می گذارد و جالب است که خود کارامدی شخصی کودکان به رووشنی با خودکارامدی والد گری مادران رابطه داشت، که تاثیر یک الگو گیری احتمالی را بیان می کند.
مطالعاتی که به بررسی خود کارامدی والدینی و عملکرد تحصیلی می پردازند معمولا از ارزیابی حیطه – محدود استفاده می کنند که حس شایستگی والدینی را در تکالیفی نشان می دهد که مرتبط با یادگیری و پیشرفت کودکان می باشد. شواهدی وجود داردکه از یک رابطه مستقیم میان خود کارامدی و عملکرد تحصیلی حمایت می کند.
مطالعات بسیاری (جونز،2006؛سالو و همکاران،2009؛کولمن و کاراکر،2003) خود کارامدی ضعیف در پدر و مادر را با افسردگی، استرس، نارضایتی از نقش والد گری و شیوه های مقابله ای ضعیف در والدین و مشکلات رفتاری و سازگاری، تعامل اجتماعی ناکارامد، اضطراب، خود کارامدی پایین و مشکلات تحصیلی در کودکان همبسته می دانند.
ترونزو و همکاران(2006) در نتیجه پژوهش هایش بیان می کند که خود کارامدی والدینی در تبیین رشد اجتماعی ، حرکتی، هوشی و سازگاری کودکان در سال های اولیه زندگی عامل مهمی در سازگاری و رشد است.
مطالعه جکسون و اسکیمز(2005) نشان داد که رفتار های والد گری مادر در سال های اولیه با واسطه رفتار های والد گری در سال های اول دبستان موثر بود.
ترونزو(2006) بیان می کند که خود کارامدی بالا احتمال موفقیت کودکان را در حوزه آموزشگاهی افزایش می دهد. همچنین بیان می کند که خود کارامدی والدینی بالا تاثیر مستقیمی بر موفقیت کودکان از طریق مدل سازی آنها با نگرش ها و باور های والدین دارد.
خود کارامدی والدینی با رفتار های تعاملی مثبت مادر و کودک، گرمی والدینی و کنترل کودکان، والد گری مثبت در کودکان پیش دبستانی رابطه مثبت دارد و با محدودیت و انضباط سخت با کودکان پیش دبستانی و نظارت والدینی در نوجوانان در ارتباط است(مک فی و همکاران،1996؛ایزو و همکاران،2000؛ شومار و لوماکس،2002).
دومکا و همکاران(1996) در یک مطالعه وسیع با والدین کودکان پیش دبستانی که درآمد پایینی داشتنددریافتندکه خود کارامدی والدینی ارتباط قوی با شایستگی والدینی داشت که شامل محدودیت گذاری والد گری و روش انضباطی فاقد خشونت بود.
الدر و همکاران (1995) نشان دادند که خود کارامدی والدینی پیش بینی کننده میزان درگیری والدین در راهکار های حمایتی و پیش گیرانه است. راهکار های حمایتی والدین شامل تجارب مثبت در کودک یا کمک به او در رشد مهارت ها و علائق می باشد در حالی که راهکار های پیش گیرانه در جهت کاهش عواقب نا مطلوب و خطر ساز در کودک در نظر گرفته شده است(طهماسیان،1389).
هاور، دمپسی و همکاران(2001) در بررسی شان در باره تعامل والد- مدرسه، با اشاره به خود کارامدی والدینی به عنوان یک عامل که بر میزان تعامل والدین در تکالیف کودکانشان تاثیر می گذارد، چنین نتیجه می گیرند که این تعامل بر رفتار ها و پیشرفت تحصیلی دانش آموز تاثیر می گذارد، همانگونه که بر باور ها و اسنادهای تحصیلی شان(مانند: نگرش در مورد تکالیف، شایستگی و خود نظم بخشی) نیز تاثیر می گذارد(لیمپس میر،2006).
خود کارامدی والدینی پایین با روش های تنبیهی یا سهل گیرانه و بی ثبات بر پایداری مشکلات رفتاری و هیجانی و مشکلات برون سازی شده در کودک تاثیر مستقیم دارد(ساندرز و وولی،2005به نقل از ابارشی،1388).
خود کارامدی والدینی و رابطه مادر- کودک
خود کارامدی والدینی یکی از پپش بینی کننده های روش های والد گری است تتی و آکانول نشان دادند که خود کارامدی والدینی با حساس بودن، استفاده از راهبرد های ارتقا دهنده و پیشگیرانه و استرس و رضایت والدینی در ارتباط است. لذا افزایش خود کارامدی والدینی یکی از مولفه های پیشرفت و موفقیت در هر یک از برنامه های آموزش والدین به حساب می آید(تتی، اکانول، رینر،1996؛ گی،2006).
ترونزو(2006) دریافت که افزایش خود کارامدی با بهبود کیفیت تعاملات مادر کودک در ارتباط است. وی به این نتیجه رسید که خود کارامدی بالادر مادر با روش های والد گری مثبت مثل پاسخگو بودن، حساس بودن، گرمی، تحریک کنندگی و مراقبت بدون تنبیه و ادراک پایین از مشکلات رفتاری کودک همبستگی دارد. و بالعکس مادرانی که سطوح پایین تری از خود کارامدی والدینی را گزارش کرده بودند، گرایش به استفاده از شیوه های تهدیدی و تنبیهی، محدودیت گذاری بدون ثبات در تعاملات خود با کودکانشان دارند.
سبک های والدگری
یکی از متغیر های دیگری که در این پژوهش به آن خواهیم پرداخت سبک های والد گری می باشد
دیدگاه های نظری در رابطه با سبک های فرزند پروری
شیوه های فرزند پروری: خانواده کوچکترین واحد اجتماعی است که به عنوان پایه و اساس هر جامعه ای در نظر گرفته می شود. محیط خانواده اولین و مهمترین عاملی است که روی ویژگی های افراد تاثیر می گذارد؛ در واقع خانواده مبنای شخصیت، ارزشها و معیار های فکری افراد است. کودک برخی خصایص خود را از والدین خود به ارث می برد، اما نقش والدین در رشد کودک تنها به جنبه های ژنتیکی محدود نمی شود. معیار ها وو علایق والدین، میزان رضایت آنها از روابط زناشویی و سبک فرزند پروری، همگی می تواند نقش برجسته ای در شکل دهی رفتار، سلامت روانی، سازگاری های اجتماعی، – هیجانی و شخصیت کودک داشته باشد(اعلائی و همکاران،2011؛ قناد و همکاران،1391).
والدین به صورت مستقیم محیط اجتماعی و فیزیکی فرزندان را مشخص می کنند و به صورت غیر مستقیم روی رفتار ها، عادت و نگرش ها از طریق فرایند اجتماعی شدن و الگو برداری تاثیر می گذارند(کربندی و همکاران،1389).
بامریند(1971) در کار اولیه خود با مقایسه روش های تربیتی والدین از طریق اجام مشاهدات در خانه و مهد کودک ها پرداخت کودکان بر اساس 5 شایستگی زیر ارزیابی شدند
خوشتن داری
تمایل به برخورداری همراه با کنجکاوی و اشتیاق در مواجه با موقعیت جدید و دور از انتظار

مطلب مشابه :  عوامل مؤثر در پیشرفت تحصیلی، کم رویی و کاهش عزت نفس، مهارت های اجتماعی