روان تحلیل گری

روان تحلیل گری

روان تحلیل گری

البته دو نکته مهم در تعریف بامریند وجود دارد: اول، این که سبک والد گری به معنای توصیف رفتار طبیعی والدین است، به عبارت دیگر تعریف او از سبک های والد گری رفتارهای نامناسب و غیرطبیعی والدینی که می توان نمونه های آن را در خانواده های آشفته و پریشان یافت، شامل نمی شود. دوم، این که بامریند می پذیرد و معتقد است که والد گری نرمال و طبیعی حول مسئله کنترل متمرکز است. اگرچه والدین در چگونگی کنترل و اجتماعی کردن کودکان باهم متفاوت هستند، ولی نقش اولیه واصلی همه والدین تأثیرگذاری، آموزش و کنترل فرزندان است (Darling,1999).
2-1-4-1- تاریخچه والدگری
درباره تاریخچه والدگری باید گفت که هر دوره با توجه به نگرش های اجتماعی و فرهنگی رایج، شیوه های تربیتی خاصی نسبت به کودکان اعمال شده است مثلاً در سه دهه نخست قرن بیست در آمریکا روش های فرزند پروری خشک و خشن بودند. در آن زمان به والدین توصیه می شد که با آغوش گرفتن کودک در حال گریه او را لوس نکنند، طبق برنامه ثابتی به او غذا دهند و آداب توالت رفتن را از همان ابتدای زندگی به او آموزش دهند. در دهه 1940 روند سبک های فرزند پروری در جهت سهل گیری و انعطاف پذیری بیشتری دگرگون شد. در این زمان نظریه های فرزند پروری زیر نفوذ مکتب روان تحلیل گری قرار گرفت. مکتبی که در آن بر امنیت عاطفی کودک و زیان های ناشی از کنترل شدید و تکانه های طبیعی او تأکید می کرد. در حال حاضر با پیشرفت جوامع و رشد آن بحث فرزند پروری کودک محوری مطرح است که مطابق خواست و میل و اراده کودک رفتار کنند (غنی آبادی، 1380).
پژوهش های اولیه در مورد فرزند پروری و تأثیر آن بر رشد کودکان، شیوه های انضباطی مورداستفاده والدین را موردبررسی قرار می داد. از پیشگامان این زمینه، می توان به رابرت سیرز و الینور مک کوبی، اشاره کرد که بنیاد پژوهش در این زمینه را پی ریزی کردند. در میانه های دهه 1950 میلادی، رابرت سیرز و الینور مک کوبی، الگوها و فرایندهای پرورش فرزند را از طریق مصاحبه های دقیق نفربه نفر با والدین مستند کردند. آن ها به همراه هارلود لوین در سال 1957 کتابی با عنوان الگوهای پرورش فرزند منتشر کردند که نتیجه مصاحبه با 300 مادر در آن گزارش شده است. در این پژوهش، از مادران درباره اعمال مرتبط با پرورش کودک، شامل نوع و شیوه استفاده از روش های انضباطی، پرسش شده بود. بر اساس تحلیل این داده های کیفی، سیرز و همکاران، فنون تربیت کودک را در یکی از این دو نوع، قراردادند: فرزند پروری عشق محور و شئ محور. Sears et al (1957؛ به نقل از Spera 2005,) معتقدند که سبک عشق محور، مستلزم استفاده مادر از محبت، تعریف و تمجید و مهربانی در پاسخ به رفتارهای کودکان است. سبک شئ محور دربردارنده استفاده (عدم استفاده) مادر از اشیاء ملموس و عینی نظیر اسباب بازی و زمان بازی بیشتر، در پاسخ به رفتارهای کودک است. سیرز و همکارانش، اثر این سبک های تربیتی بر رشد کودکان را بررسی کردند و دریافتند که به شکلی منحصربه فرد، درونی سازی ارزش های والدین را در کودکان، تحت تأثیر قرار می دهند. آن ها دریافتند که کودکان والدینی که از رویکرد تربیتی عشق محور، استفاده می کردند در مقایسه با کودکان والدین شئ محور، احتمال بیشتری داشت که ارزش های والدینشان را درونی سازند. آن ها همچنین دریافتند که استفاده والدین از سبک تربیتی عشق محور، با ابراز خویشتن داری و خودتنظیمی همراه است.
دانشمند دیگری که درزمینه فنون انضباطی والدین و تأثیر آن بر رشد کودکان، واجد اعتبار است، مارتین هافمن است. Hoffman (1970؛ به نقل از, Spera 2005) خاطرنشان ساخته است که راهبردهای انضباطی والدین ممکن است دربردارنده استقراء باشد یا نباشد. او استقراء را به صورت «استفاده والدین از توضیح (استدلال) متناسب با اعمال، ارزش ها و رفتارهای انضباطی شان» تعریف کرده است. هافمن معتقد است که استفاده والدین از استقراء، کودکان را برمی انگیزد تا بر یادگیری دلایل پشت رفتارهای والدین، تمرکز کنند. علاوه بر این، هافمن تأکید دارد که استدلال کردن والدین، متناسب با اعمال انضباطی شان، می تواند دربردارنده توضیح دادن اثر رفتارهای کودک بر دیگران باشد و این، چیزی است که وی، آن را «استقرای معطوف به دیگران» می نامد. او معتقد است که این نوع استدلال، کودکان را قادر می سازد تا اثرات و پیامدهای رفتارشان بر دیگران (مثلاً همسالان، برادران و خواهران، معلمان) را درک کنند.
Spera (2005) به افراد دیگری اشاره کرده است که درزمینه شیوه های فرزند پروری به پژوهش پرداخته اند. وی برخی از کارهای این پژوهشگران و سبک های فرزند پروری مورداشاره آن ها را آورده است مثلاً بالدوین از سه نوع سبک با عنوان پاسخ دهنده / غیر پاسخ دهنده و دموکراتیک / مستبدانه و عاطفی / کناره گیر نام برده است. یا سیموندز از دو سبک پذیرا / طرد کننده و مطیع / سلطه گر را ارائه داده است.
بااین همه، شناخته شده ترین توصیف از سبک های والدگری، بر اساس پژوهش های بامریند قرار دارد.
2-1-4-2- نظریه دایانا بامریند
بامریند با مشاهده تعامل والدین با فرزندان پیش دبستانی در خانه و آزمایشگاه اطلاعات فراوانی درباره تجارب فرزند پروری جمع آوری کرد. وی دریافت که شیوه های مختلف فرزند پروری در دو بعد با یکدیگر متفاوت اند. بعد اول «توقع داری». والدین استانداردهای بالایی را برای فرزندان خود تعیین می کنند و تأکیددارند که فرزندانشان به آن استانداردها دست یابند و بعضی دیگر از والدین از فرزندان خود توقع کمتری دارند و به ندرت سعی
می کنند در رفتار فرزندان خود نفوذ داشته باشند. بعد دوم «پذیرندگی» است. گروهی از والدین نسبت به فرزندان خود پذیرنده و قبول کننده هستند. همان طور که در جدول 1-2 نشان داده شده است ترکیب گوناگون دو بعد پذیرندگی و توقع داشتن چهار شیوه فرزند پروری را به وجود می آورد که پژوهش بامریند بر سه شیوه آن متمرکز است: مستبدانه، مقتدرانه و آسان گیر. چهارمین شیوه فرزند پروری یعنی طرد کننده را محققان دیگر موردمطالعه قراردادند (Berk، 1997؛ به نقل از بقائیان، 1390).
ناپذیر نده
پذیرنده
توقع
شیوه مستبدانه
شیوه مقتدرانه
شیوه متوقع
شیوه طرد کننده
شیوه آسان گیر
شیوه بی توقع
جدول 3-2 طبقه بندی دوبعدی سبک های والدگری (بقائیان، 1390)

2-1-4-3- انواع سبک های والد گری

 

مدیر

داغ ترین ها

No description. Please update your profile.

~~||~~Comments Are Closed~~||~~