اشتباهات

اشتباهات

اشتباهات

اسباب غرور و خودبینی فرماندهان و مدیران بسیار زیاد است و مغروران، گروه های مختلفی هستند:
1- مغروران به علم و دانش: آنان کسانی هستند که وقتی به مقامی علمی می رسند غرور و خودبینی بر آنان عارض می شوند؛ جز افکار خویشتن را نمی بینند و برای افکار دیگران ارزشی قائل نیستند.
2- امید بیش از حد به لطف حق: آن، مغرور شدن به لطف و کرم و مغفرت خدا است. اینان افرادی هستند که بی محابا و جسورانه گناه می کنند و هنگامی که از آنان سؤال می شود این چه کار زشتی است که شما انجام می دهید؟، می گویند: «خداوند کریم و غفور و رحیم است».
امیر مؤمنان (علیه السلام) در تفسیر این آیه می فرماید: «یا أَیُّهَا الاِنْسانُ ما جَرّاکَ عَلی ذَنْبِکَ؟ وَ ما غَرَّکَ بِرَبّکَ؟ وَ ما أنَّسَکَ بِهَلَکه نَفسک؟»، ای انسان! چه چیز تو را بر گناهت جرأت داده است؟ و چه چیز تو را در برابر پروردگارت مغرور ساخته است؟ و چه چیز تو را به هلاکت خویشتن علاقه مند کرده است. بین کسی که گناه می کند و جسور است و گویی خود را طلبکار می داند و بین کسی که گناهی از او سر زده و شرمنده است و امید به رحمت حق دارد، فرق هست؛ اولی، بر مرکب غرور سوار است و دومی، دست به دامن لطف پروردگار زده است (جعفری، 1379، خطبه 223).
3- جهل و نادانی: جهل و نادانی یکی دیگر از اسباب غرور است؛ همان گونه که علم و دانش گاه باعث غرور می شود، جهل و نادانی نیز در بسیاری از جاهلان باعث غرور می شود. در حدیثی از امیرمؤمنان (علیه السلام) می خوانیم: «مَنْ جَهِلَ اَغَرّ بِنَفْسِه وَ کانَ یَوْمُهُ شَرّاً مِنْ أَمْسِهِ»، کسی که جاهل است، مغرور به خویشتن می شود و امروزش، بدتر از دیروز اوست»! (شیخ الاسلامی، 1381: شماره 8744). و در روایت دیگری از آن حضرت نقل شده است: کسی که در ریاستش تکبّر کند، حماقتش را آشکار می سازد. (آمدی،1405ﻫ ، ج2، 209)
4- جلوه دنیا: یکی دیگر از اسباب غرور که گروه زیادی را در کام خود فرو برده است، دنیا و زرق و برق دنیا، مال، مقام، جوانی، زیبایی و قدرت است.
در حدیثی از امیرمؤمنان علی(علیه السلام) می خوانیم: «اَلدُّنْیا حِلْمٌ وَ الإِغْتِرارُ بِها نَدَمَ»، دنیا خواب و خیالی بیش نیست و مغرور شدن به آن سبب پشیمانی است»! (همان).
(نادری وکریمی خویگانی،1390،ص 92)
ج) خود بینی در قالب تزکیه نفس:
برخی از مدیران و فرماندهان خود را مخلص، خدمتگزار، صاحب درجات معنوی و حلال مشکلات و نیروها می دانند و خود را متصف به الگوهای پذیرفته شده دینی می دانند که این هم نوعی کبر و خود بزرگ بینی است. گاهی این تزکیه نفس، ظمنابیان می شود، نه صریح. برای مثال، می گوید: فلان شخص به من ستم کرد و «چوب لای چرخ من گذاشت»، پس خدا هم او را کشت و یا خدا هم او را به فلان مرض مبتلا کرد و یا گرفتار فلان قانون و اخراج از سازمان شد، و غرضش اظهار کرامت و بزرگی خودش است. یا بارها در نزد نیروهایش می گوید من هرگاه از خدا چیزی خواستم، خدا هم به من عطا کرده است و با این جمله می فهماند به خاطر خلوصی که دارم، مستجاب الدعوه هستم!.
(همان،ص 72)
چ) عوارض کبر و غرور:
غرور باعث رانده شدن ابلیس، با آن همه عبادت شش هزاره، از درگاه احدیت شد. بنابراین، رد اینجا به برخی از پیامدهای این رذیله اخلاقی می پردازیم:
1) غرور باعث هلاکت می شود. حضرت علی (علیه السلام) می فرماید: «اَهْلَکَ النّاس اِثنان: خَوْفُ الفَقْروَ طَلَبُ الْفَخْر»، دوچیز باعث هلاکت و تباهی مردم می شود؛ ترس از فقر و فخرفروشی (نادری وکریمی خویگانی،1390،ص94).
2) فرمانده و مدیر مغرور، دشمنان بسیار دارد. حضرت علی(علیه السلام) می فرماید: «مَنْ رَضِی عن نَفْسِه کَثُرَ السّاخِطُ عَلَیه»، هر کسی که خودخواه ومغرور باشد دشمنان زیاد دارد. (نادری وکریمی خویگانی،1390،ص94)
3) غرور انسان را از افزایش نعمت باز می دارد. حضرت علی (علیه السلام) می فرماید: «اَلاعْجابُ یَمْنَعُ الاِزْیِاد»، خودپسندی و غرور، انسان را از افزایش نعمت و ثواب باز می دارد (نحجالبلاغه ، حکمت 169).
4) تکبر باعث خواری انسان است. باز حضرت فرمودند: «مَنْ تَکَبّرَ فِی وِلایَتِهِ کَثُرَ عِنْدَ عُذَلَهِ ذِلَّتِهِ». «کسی که در زمان ولایت و ریاستش تکبر ورزد در هنگام برکناری، ذلتش زیاد خواهد شد» (محمدی ری شهری، 1377،ص738).
5) تکبر موجب استبداد در فرد می شود و به همین دلیل هیچگاه نمی تواند اشتباهات خود را قبول کند.
6) متکبر همیشه از آموختن باز می ماند چون به خیال خود همه چیز را می داند.
7) مردم و زیردستان به فرمانده متکبر احترام قلبی ندارند.
8) غرور باعث از دست دادن آخرت، بروز ظلم، عدم پیشرفت و تباه شدن افراد می شود. (نادری وکریمی خویگانی،1390،ص94 )

 

مدیر

داغ ترین ها

No description. Please update your profile.

~~||~~Comments Are Closed~~||~~