سیر تکاملی

دانلود پایان نامه

3- راپتری های تاکی زوئیت های نئوسپورا کانینوم دانسیته الکترونی بالاتری دارند، در حالی که راپتری های توکسوپلاسما گندئی دارای تراکم کمتری نسبت به نئوسپورا کانینوم هستند.
4- ضخامت غشاء در کیست بافتی توکسوپلاسما گندئی بر خلاف نئوسپورا کانینوم به اندازه ای کم است که با میکروسکوپ نوری به راحتی قابل اندازه گیری نیست (Melhorn and Hedorn 2000 Dubey 1993 c; ).
6- 2- انتقال
در رابطه با نحوه انتقال آلودگی با نئوسپورا کانینوم در حیوانات اطلاعات کمی در دسترس است. علی رغم بررسی های صورت گرفته در خصوص تعیین راه های کسب آلودگی ، دو الگوی انتقال مطرح است:
1- انتقال افقی) (پس از تولد)
2- انتقال عمودی از طریق آلودگی جفت در طی دوره آبستنی (مادرزادی)
هر دو روش انتقال عمودی و افقی برای سیر تکاملی انگل حیاتی است. انتقال افقی زمانی رخ می دهد که میزبانان واسط اووسیست های هاگ گذاری شده نئوسپورا کانینوم را می بلعند. انتقال عمودی باعث آلودگی جنین از مادر آلوده در زمان آبستنی می شود (شکل3-2). انتقال پس از تولد و انتقال مادرزادی، اصطلاحات جایگزینی هستند که در مقالات برای توصیف روش های انتقال افقی و عمودی به کار می روند. اخیراً اصطلاحات انتقال جفتی اگزوژن و انتقال جفتی اندوژن با هدف توصیف دقیق تر منبع آلودگی و روش ابتلای جنین به کار برده می شوند. انتقال جفتی اگزوژن پس از ابتلای اولیه حیوان آبستن در اثر بلع اووسیست رخ می دهد، در حالی که انتقال جفتی اندوژن در حیوان مبتلا به عفونت مزمن پس از فعال شدن مجدد انگل و عود عفونت در زمان آبستنی اتفاق می افتد (et al. 2006 Dubey).
1-6- 2- انتقال عمودی
انتقال عمودی (انتقال جفتی اندوژن) یکی از مهم ترین راه های انتقال نئوسپورا کانینوم است که ممکن است منجر به سقط شود، ولی در اکثر موارد باعث تولد گوساله های ظاهراً سالم که به صورت مادرزادی آلوده هستند، می شود. انتقال عمودی به صورت بارزی با انتقال آلودگی به نسل های متوالی، باعث پیدایش عفونت مزمن نئوسپورا کانینوم در گله می شود. گاوها ممکن است در تمام عمر خود به نئوسپورا کانینوم آلوده بمانند و آلودگی را به فرزندان خود در آبستنی های بعدی به صورت متناوب انتقال دهند. میزان انتقال مادرزادی انگل از 7/40 درصد تا 95 درصد در گزارشات مختلف، متغیر است. میزان انتقال مادرزادی با افزایش تعداد آبستنی کاهش می یابد و به نظر می رسد، در نهایت درجاتی از ایمنی در گاوها ایجاد می شود که از انتقال جفتی اندوژن جلوگیری می نماید
(2003; Trees and Williams 2005 Crawshaw and Brocklehurt).

مطلب مشابه :  جنبه های مختلف هیجان در روانشناسی، نظریه بازخوراند چهره، دستگاه عصبی خودمختار

شکل 3-2- انتقال نئوسپوروزیس در گاو
اووسیست ها توسط میزبان نهایی گوشتخوار دفع می شوند و بلع آنها توسط گاو آبستن، موجب آلوده شدن جنین می شود (انتقال جفتی اگزوژن). گوساله هایی که از تلیسه آلوده به دنیا می آیند احتمالاً آلوده باقی مانده و عفونت را به جنین های خود منتقل می کنند (انتقال جفتی اندوژن). گسترش نئوسپورا کانینوم از راه اخیر، روش اصلی انتشار انگل در گله است (et al. 2006 Dubey).
2-6- 2-انتقال افقی
علیرغم کارآیی انتقال عمودی، با توجه به الگوهای نظری، بدیهی است که آلودگی به نئوسپورا کانینوم در گله های گاو نمی تواند بدون انتقال افقی ادامه یابد. به صورت تجربی نشان داده شد که سگ ها می توانند به عنوان میزبان نهایی، اووسیست ها را از طریق مدفوع خود دفع کنند که می تواند به عنوان منبع آلودگی برای گاوها عمل نماید. این روش انتقال در شرایط طبیعی ثابت نشده است ولی حضور سگ ها یک عامل مستعد کننده برای سقط های ناشی از نئوسپورا کانینوم در گاو است. به علاوه در مطالعات اپیدمیولوژیک و مشاهدات در سطح گله ها، شواهد زیادی مبنی بر آلودگی افقی گاوها به دست آمده است. مشاهدات مهم در این زمینه عبارتند از: بروز ناگهانی سقط های وابسته به نئوسپورا کانینوم که برخورد با یک منبع مهم آلودگی را تأیید می کند، افزایش موارد واکنش های سرمی مثبت با بالا رفتن سن، نبود ارتباط در واکنش های سرمی مثبت بین دام ها و فرزندانشان در گله های آلوده، قرار داشتن حیوانات سقط کرده در سنین مختلف و مراحل آبستنی متفاوت، شیوع سرمی پایین در تلیسه هایی که دور از مزرعه اصلی چرا کرده اند نسبت به گاوهای مزرعه اصلی در مناطقی که اپیدمی رخ داده است و همچنین گزارش هایی از تغییرات عیار سرمی در گوساله های تحت کنترلی که از زمان تولد در گله های آلوده به صورت اندمیک حضور داشتند و منبع آلودگی مشخص نیز وجود نداشته است. اختلافات گزارش شده در پاسخ های سرولوژیک بین گله های با سقط های اپیدمیک و اندمیک وابسته به نئوسپورا کانینوم ممکن است به شکل ابتلا مربوط باشد، مثلاً ابتلای عمودی بیشتر در موارد اندمیک و ابتلای افقی بیشتر در موارد اپیدمیک مطرح است. در حال حاضر به نظر می رسد که نئوسپورا کانینوم از گاو به گاو منتقل نمی شود (McAllister et al. 1998 et al. 2006; Dubey (Crawshaw and Brocklehurt 2003; Dubey 2003b;
3-6- 2- انتقال از راه شیر
به صورت نظری، نئوسپورا کانینوم می تواند از راه شیر و ترشحات رحمی گاو آلوده دفع شود. انتقال نئوسپورا کانینوم از راه شیر، به صورت تجربی در گوساله های نوزادی که با آغوز آلوده شده به تاکی زوئیت های این انگل تغذیه شدند، به اثبات رسیده است. هر چند خوراندن جفت، شیر یا آغوز گاوهایی که به شکل طبیعی مبتلا به نئوسپورا کانینوم بودند به سایر گاوها، بیماری را ایجاد نکرد. به هر حال تنوع زیادی در تعداد انگل موجود در شیر در گاوهای مختلف و مراحل مختلف شیرواری وجود دارد. بنابراین احتمال دارد گوساله ها در برخی شرایط، از این طریق نیز آلوده شوند، مثلاً در صورتی که تعداد زیادی تاکی زوئیت در آغوز یا شیر یک گاو وجود داشته باشد. به علاوه ممکن است همراه شدن یک بیماری مثل اسهال ویروسی گاو، استعداد ابتلای گوساله ها را افزایش دهد. این یافته ها نشان می دهد که هر چند انتقال نئوسپورا کانینوم از راه شیر در شرایط تجربی ممکن است، ولی به نظر نمی رسد راه انتقال مهمی در گاوها باشد
(et al. 2006 Dubey 2003; Davison et al. 2001; Crawshaw and Brocklehurt ).
4-6- 2- انتقال از راه جفتگیری

مطلب مشابه :  ابزارها، خدمت، نیاز