فقهای امامیه

دانلود پایان نامه

((صورت ششم: هر گاه از مرد دوّم حامله شود ولی شیرش در همان حال سابق بماند و تغییری نیابد و نسبت به گذشته اضافه نشود و قطع نگردد باز هم به شوهر اولش منسوب می شود، حتی اگر نسبت به گذشته اضافه شود و اضافه شدن آن را به حاملگی او از مرد دوّم نسبت داد باز هم این شیر به شوهر اوّل منسوب است، زیرا حاملگی حکم گذشته را از بین نمی برد، و استصحاب در حال خود باقی است.
صورت هفتم: هر گاه شیر پس از حاملگی برای مدت زیادی چهل روز یا بیشتر، قطع شود و سپس برگردد ظاهر این است که به همان حکم زوج اوّل منسوب شود، و شاید قطع آن علتی داشته باشد که بدون حاملگی در زنان شیرده اتفاق می افتد، و استصحاب در حال خود باقی است.
صورت هشتم: اگر از شوهر دوّم حامله شد و بچه زایید شیر در این صورت به شوهر دوّم منسوب است و شیر خوار تابع این حکم می باشد، و اگرچه شیر از همان شوهر اوّل تا زایمان ادامه یابد خواه شیر با تولد بچه اضافه شود و خواه کم گردد.
شرط چهارم: تنها شیر دادن موجب حرمت نمی شود بلکه اندازه و قدر معین آن پانزده بار شیر خوردن کامل بچه است یا در یک شب و روز، هر موقع بچه شیر خواست به مقدار کافی به او شیر بدهد.
در هر بار معتبر این است که خود بچه پس از سیر شدن، از خوردن شیر دست بکشد.
وقتی حرمت حاصل می شود که این پانزده بار یا یک شبانه روز پی در پی از یک دایه ی معین باشد و یک یا چند بار با شیر دایه ی دیگر بین آنها فاصله نیفتد.
هر گاه در اثنا از دیگری شیر خورد و اگرچه کامل هم نبود حرمت حاصل نمی شود، آن دایه مادر رضاعی و شوهر او پدر رضاعی نخواهد شد.))(احقانی،بی تا،ج5)
((غذاهایی که بچه می خورد بین شیر خوردن ها فاصله نمی شود، و حصول حرمت در حال خود باقی است.حرمت از طریق مکیدن از پستان حاصل می شود، بنابراین اگر شیر را به دهان وی یا به ظرفی بدوشد و به وسیله ای به او بخوراند حرمت نمی آورد.))(امامی ،1386،ص 72)
((حرمت از مکیدن پستان زمانی حاصل می شود که دایه زنده باشد، بنابراین اگر بعد از مرگ او باشد، یا چند بار در حال حیات و بقیه در حال مرگ باشد حرمت نمی آورد.))(مکارم شیرازی ،1380،ص 14)
((شرط پنجم: حرمت رضاعی زمانی حاصل می شود که بچه کمتر از دو سال داشته باشد، یعنی در غیر آن ایام حرمت آور نیست.)) (احقانی،بی تا،ج5)
روایت «داده از امام صادق (ع) :لا یحرم من الرضاع الاّ مارتَضَع من ثدی واحد حولین کاملین».
«رضا موجب حرمت نمی گردد مگر نسبت به دو نفری که از پستان واحد در اثنای دو سال شیر بمکد». (حر عاملی ،2077،ص 409)
((شرط در بین دو سال بودن شیرخوار مقصود ولد رضاعی مرضعه می باشد نه فرزند نسبی که از وی متولد شده و از او شیر می خورد پس اگر زنی فرزند نسبی وی دو سالش تمام شده و سپس از همان شیر به داخل دیگری شیر دهد بنا بر اصح قولین نشر حرمت حاصل می شود.)) (نجفی ،1395 ه ق ،ج29،ص 297)
بچه ای که عمر او بیش از دو سال شده، هر چه هم شیر بدهد مادر رضاعی او و شوهرش پدر رضاعی او نمی شود، حتی اگر شک کرد که شیرخوارگی کامل پیش از دو سالگی تکمیل شد یا بعد از آن حرمت نمی آورد، بنابراین حکم رضاعی فقط در موقعی است که یقین داشته باشیم و اصل بر عدم یقین است.
احادیثی که می گوید : «لارضاع بعد الفصام » (حر عاملی،1427،ص 480)
اگر طفل را قبل از دوسالگی مدتی از شیر باز بدارد و بعد از آن به مقداری که گفتیم شیر بدهد در حصول حرمت فرق نمی کند. احادیثی که می گوید حولین معتبر : «الراوی عبدالله بن زداده عن الحلین عن ابی عبدالله علیه السلام قال : لایحرم من الرضاع الا ما کان حولین کاملین » (شیخ صدوق ،1387،ص 151)
((حولین، بیست و چهار ماه قمری است بنابراین اگر بچه ای در اثنای یکی از ماه های قمری به دنیا آمد روزهای گذشته ی آن ماه را با روزهای دیگر ماه بعدی تکمیل می کنند، اما ماه هایی را که بیست و نه روز می شوند با افزودن یک روز از ماه های دیگر جبران نمی کنند.
حولین در بچه ی مادر شیر ده به طوری که در بچه ی شیرخوار شرط شده شرط نیست، بنابراین بچه ی مادر شیرده اگر بیش از دو سال عمر داشت و بچه ای که از مادر او شیر می خورد کمتر از دو سال داشته باشد حرمت حاصل می شود و این بچه، برادر یا خواهر آن دیگری خواهد بود.
شرط ششم: یکی بودن فحل است یعنی شرط است که شیر مربوط به یک فحل باشد، بنابراین اگر از دو نفر بود موجب حرمت نیست. مانند اینکه مادر شیرده از شوهرش طلاق بگیرد و از شیر همان شوهر بچه ای را هشت بار شیر بدهد، بعد از عده با دیگری ازدواج کند و آن بچه را از پستان خود شیر ندهد بلکه شیر حیوانات دیگر یا با خوراکی های دیگری او را بزرگ کند، و حامله شود و بچه بزاید و هفت بار از شیر شوهر دوّم به او شیر بدهد و مجموع دفعات پانزده دفعه شود به اجماع فقهای امامیه موجب حرمت نمی شود. و مانند همین است هرگاه پسر بچه ای را از شیر شوهر اوّل شیر دهد، و دختر بچه ای را از شیر شوهر دوّم شیر بدهد، با هم خواهر و برادر رضاعی نمی شوند و در مذهب ما جایز است آن دو با هم ازدواج کنند، بلی اگر زنی که شیر می دهد پسری داشته باشد، آن دختر را نمی تواند به نکاح خود در آورد زیرا با هم برادر و خواهرند اگرچه پدر آنان یکی نیست. مستحب است که دایه مسلمان پاکدامن و زیبا باشد و جایز است یهودی یا نصرانی یا مجوسی باشد.))(احقانی،بی تا،ج 5)
اتحاد الفحل : ((عدد کامل از شیر یک شوهر باشد و یکی بودن زن شیر ده کفایت نمی کند،مثلاً اگر از شیر شوهر اول 5 بار شیر داد و بعد از طلاق شوهر کرده و باردار شد و با شیر شوهر دوم همان بچه را که در این مدت غذا می خورد شیر داد در اینجا مقدار حاصل نیست چون اتحاد فحل ندارد)). (خمینی ،1383 ،ص 477)
2-1-14)احکام رضاع:
هرگاه شرایط یاد شده در رضاع کامل شود بچه ی شیرخوار، بچه ی رضاعی دایه و بچه ی رضاعی شوهر او می شود. و آن ها نیز مادر و پدر او می شوند. و اولاد آن دو، برادران و خواهران او هستند. و عمه ها، و خاله های آن دو، عمه ها و خاله های او می شوند. و خواهر پدر رضاعی عمه، و خواهر مادر رضاعی خاله ی او می شود.
حرمت از ناحیه ی صاحب شیر و دایه در شخص شیرخوار و اولاد او و اولاد اولاد او خواه ذکور باشند یا اناث منحصر می شود و به آبا و اُمهات و عمه ها و خاله های او سرایت نمی کند پس زنی که شیر داده و شوهر او، پدر و مادر رضاعی او برای همه ی فرزندان آن شیرخوار می شوند مگر در یک صورت بدینسان که:
به پدر نسبی شیرخوار جایز نمی شود دختران پدر رضاعی او را به زنی بگیرد، خواه نسبی باشند و خواه رضاعی، و نیز ازدواج کردن او فقط با دختران نسبی مادر رضاعی شیرخوار جایز نیست و می تواند با دختران رضاعی او ازدواج کند یعنی بر پدر شیرخوار حرام است با خواهران رضاعی او ازدواج کند خواه تنی باشند و خواه ناتنی، مگر اینکه زن شیرده دختران شیری از غیر پدر شیری او داشته باشد پدر آن شیرخوار جایز است با آنان ازدواج کند زیرا بیگانه هستند و شیرخوار برادر رضاعی ایشان نیست زیرا شیر از شوهر دیگری است.(احقانی،بی تا،ج5)

مطلب مشابه :  منابع پایان نامه درموردمجمع عمومی، سازمان های بین المللی، دیوان بین المللی، شورای امنیت